Mali nieuwe stijl

26 juli 2008 Het begon allemaal met een geluid in het hoofd van Rokia. Ze wist dat ze een nieuwe stijl wilde maken. Moderner, maar nog steeds Afrikaans, met meer blues en rock dan folk, zoals we dat van haar gewend zijn.





Rokia is geen zangeres van traditionele muziek, erkent ze zelf. Dat verklaart al heel snel waarom ik persoonlijk niet dat kippenvelgevoel krijg van haar muziek, in tegenstelling tot bijvoorbeeld muziek van haar landgenoten Salif Keita of Oumou Sangaré. ’Ik kan niet precies zeggen welke stijl ik zing, maar ik hou gewoon van muziek’, aldus Rokia.

Verrassend
Tchamantché is een album vol verrassingen. Helemaal Rokia, en eigenlijk is er maar één track die niet door La Traoré zelf is geschreven. Maar het zij haar vergeven, want het betreft een remake van de klassieker The Man I Love van niemand minder dan Billie Holiday. Het nummer bevat behalve de karakteristieke n’goni ook de Afrikaanse scat-kwaliteiten van Rokia, in het engels.
En we komen nog meer verrassende combinaties en variaties tegen op dit album. Zo wordt er klassiek gitaar gespeeld, vergezeld van human beatbox-klanken en vinden we de westerse harp in combinatie met de eerdergenoemde Afrikaanse variant van de gitaar, de n’goni.
Waren haar eerdere albums, zoals bijvoorbeeld Wanita uit 2000, nog heel duidelijk te duiden als puur Afrikaanse albums, Tchamantché lijkt een heel andere weg in te slaan. Rokia deed ingrijpende wijzigingen in haar muziek. Geen balafon meer, bijvoorbeeld, maar een westerse ritmesectie, evenals een Europees productie-team. Maar Rokia benadrukt dat dit nog steeds een Afrikaanse album is, ’omdat de muziek afhankelijk is van de persoon die het maakt, en ik ben een Afrikaanse. Maar ik ben van een nieuwe generatie, met een nieuwe manier van kijken naar Afrika en onze muziek’.

Uitgesproken teksten
Toen ze nog maar nauwelijks bekend was en de Belgische schoolbanken net had verlaten, had Rokia al een uitgesproken mening over het lot van de muzikanten in haar land en de problematiek van de illegale kopieën in het bijzonder. In Tounka gaat het over de tragiek van de illegale immigratie uit Afrika naar Europa en in Dounia herinnert ze de Malinezen eraan dat ze trots moeten zijn op het glorieuze verleden van hun lands voorouders en cultuur. Maar niet alle nummers zijn zo vol met een boodschap. Yorodjan is een vrolijk nummer en geschikt voor een bruisend Afrikaans feestje.

Avontuurlijke carrière
Met dit album zal Rokia er zeker in slagen nog meer fans aan zich te binden. En dat is geheel in overeenstemming met hoe haar carrière tot nu toe is verlopen. Na haar studie in Brussel werkte ze als afwasser in een restaurant, als kok en huishoudster, voordat ze op zoek ging naar muzikanten die met haar haar muzikale ideeën op te schrijven, begeleid door haar eigen akoestische gitaar, n’goni en de balafon.
Het werd een succes. Niet in Mali, maar in Europa werd ze uitgeroepen tot de ’Afrikaanse Ontdekking van 1997’ nadat ze had gespeeld op het bekende Festival van Angouleme in Frankrijk. Veel experimentele projecten volgden, met evenzoveel verschillende inspirerende artiesten.
Zo lukt het haar steeds om haar muziek nog rijker, nog specialer te maken.

Nu, is er dus eindelijk een nieuw album dat duidelijk op een westerse manier naar de Afrikaanse muziek kijkt en daar het beste van maakt. ’Ik wilde een nieuw begin’, verklaard Rokia. ’Alsof ik iemand was die net was begonnen met zijn carrière. Ik hou van nieuwe experimenten en proberen dingen anders te doen.’

Muziek  (468x60)