Als Oumou zingt...

6 maart 2009 We hebben er meer dan vijf jaar op moeten wachten, maar dan hebben we ook wat. Het nieuwste album van Mali's bekendste griot en belangrijkste vertegenwoordiger van de Malinese Wassoulou-sound mag er wezen en is rijker dan ooit.





Eigenlijk was haar laatste album Oumou meer een aangedikte compilatie. Laten we zeggen dat ze de laatste vijf jaar wat anders te doen had dan optreden. Zo is ze eigenaar van een hotel in Bamako en importeert ze 4x4's uit China. Het Oum Sang-model is zelfs naar haar vernoemd. Ze heeft een boerderij, wat er weer voor gezorgd heeft dat ze ook nog eens ambassadeur van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties is geworden. En verder steunt ze een weeshuis en een liefdadigheidsinstelling voor moeders met kinderen.
Niet bepaald de activiteiten van een gemiddelde diva dus. Maar vorig jaar was ze er weer. Ze stond op het podium van het Concertgebouw in Amsterdam in het kader van het Amsterdam Roots Festival. Haar sterrenstatus is het circuit van de kleinere zaaltjes dus duidelijk ontstegen, ondanks de relatieve afwezigheid. Toch zijn we ervan overtuigd dat ze met Seya haar publiek van het eerste uur weer zal weten te raken.
Terug naar de wortels dus? Misschien wel. Haar nieuwe cd sluit naadloos aan bij haar eerdere albums Moussolou, Ko sira, Worotan en de verzameling Oumou. Het geeft aan dat haar eigen kenmerkende stijl niet ingrijpend is gewijzigd, behalve dan dat het gevarieerder en moderner is geworden. De rijke ervaring die ze de afgelopen twee decennia heeft opgedaan met optreden over de hele wereld komt duidelijk naar voren.

Taboe-doorbrekend
En als Oumou zingt, luistert Mali. Ze zingt onophoudelijk over de dingen die de mensen uit haar land bezighouden, zoals vrouwenbesnijdenis en gedwongen huwelijken. Taboe-doorbrekend, eigenlijk. Zaken waar doorgaans niet over gesproken wordt, zoals de strijd van de Maure die in de omgeving van de Malinees-Mauritaniaanse grens leven en gedwongen zijn te emigreren om geld te verdienen. En het gaat over hoop, geluk en verantwoordelijkheid in Kounadya en Djigui. Op de typische griot-wijze wordt er lof gedicht over de buitengewone verdiensten van bijvoorbeeld een lokale gouverneur Halimoudi Sherif, zijn vrouw en Cheick Tidiane Seck, de co-producent van dit album. Kortom, het zal mensen in Mali en de diaspora aanspreken.

Zelfverzekerd, krachtig en overtuigend
Oumou klinkt op Seya zelfverzekerd, krachtig en overtuigend. Haar dominante stem ligt bovenop een golvend en bijtijds hypnotiserende laag van een perfecte mix van traditioneel en modern instrumentgebruik. Djembé, calebas, balafon en fluit worden afgewisseld en gecompleteerd door blazers en een funky bas. Geen nummers die zichzelf herhalen, iedere track staat voor zich.
Ik voorspel dat we nog veel rond Oumou zullen horen de komende tijd.

Muziek  (468x60)