De wereld maakt kennis met Orchestre Poly-Rythmo

27 april 2011 Het behalen van wereldwijde erkenning kan jaren duren. De leden van Benin's Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou kunnen erover meepraten: het duurde ruim vier decennia tot het succes buiten de grenzen reikte.





Internationale doorbraak
In de tijd dat Benin een marxistisch-leninistische politieke koers vaarde, was het de band als nationaal orkest niet toegestaan om naar het buitenland te reizen. Maar nu, na internationale aandacht door labels als Soundway en vooral Analog Sound System en op aandringen van grote fans als de Schotse band Franz Ferdinand ligt de weg vrij voor een internationale doorbraak. Eindelijk.
'Het is verbazingwekkend voor iemand van mijn generatie, iemand die dacht dat we nooit een kans zouden hebben,' zegt Vincent Ahehehinnou, de 63-jarige zanger van de groep. In de jaren zeventig had hij door zijn stem veel aanbidders in Afrika en na een 25-jarige afwezigheid, heeft hij zich opnieuw bij de band gevoegd.
Na een succesvolle eerste toernee door Europa in 2010, is Cotonou Club Orchestre Poly-Rythmo's eerste album sinds twintig jaar en volgt er een wereldtournee. 'Ik kreeg kippenvel toen we een staande ovatie kregen in Engeland vorig jaar,' vertelt Ahehehinnou. 'De taal is anders, maar als de groove goed is, dan voelen de mensen dat. Net zoals we dat deden in Benin met James Brown.'

Voodoo-tradities
Hoewel muziek uit Benin veel buitenlandse invloeden heeft, komen de meeste beats rechtstreeks uit voodoo-tradities. Maar het was verboden in de eerste jaren na de onafhankelijkheid onder de regering van Mathieu Kerekou. Papys Groovy, zoals de band bekend werd in Cotonou, ontwikkelde zijn eigen stijl, die zich heeft gebaseerd op de muzikale conventies van hun voorouders.
'Wij spelen niet de werkelijke voodoo-ritmes, omdat ze geheime codes van betekenis bevatten. Maar de kenmerken, de percussie en de shakers, die zijn er,' zegt Ahehehinnou. Als jonge muzikant luisterde Ahehehinnou naar muziek van Wilson Pickett, Elvis Presley, Jimi Hendrix en uiteraard James Brown, op de radio. 'We begrepen niet veel van de teksten, maar we hebben geprobeerd om het te kopiëren. Mensen vonden het leuk om ons deze artiesten te zien imiteren, het maakte ons beroemd in Benin,' zegt hij. In de afgelopen 25 jaar, de tijd dat Ahehehinnou niet bij de band betrokken was, heeft de tien-koppige band drie kernleden verloren met de dood van een zanger, een gitarist en een drummer. 'De band heeft nog steeds dezelfde geest, maar nieuwe leden weten niet wat we hebben meegemaakt,' zegt hij. Ahehehinnou zelf is ook veranderd: 'Ik heb geleerd hoe ik de muziek in notenschrift op kan schrijven. Ik heb lessen gehad.'

Het album
Misschien niet helemaal verrassend bestaat Cotonou Club grotendeels uit heropnames van ouder materiaal, waarvan een aantal te horen is op de compilaties The Vodoun Effect, Echos Hypnotiques, African Scream Contest en Legends of Benin. Ne Te Faches Pas is een sterke opener, maar is qua lengte flink ingekort ten opzichte van het origineel. Gbeti Madjro, één van de bekendste nummers van de band, is slechts iets korter dan de originele versie en wordt versterkt door de medewerking van Benin's superster Angélique Kidjo. Het nummer Von Vo Nono is oorspronkelijk van Gnonnas Pedro, die de laatste jaren van zijn leven de populaire salsa-band Africando versterkte.

'Dit nieuwe album is onze droom. Het is een intiem album. Mensen zullen ernaar luisteren in de beslotenheid van hun slaapkamer. En vanwege de iPod, kunnen ze er overal naar luisteren en zal het nog steeds intiem zijn,' aldus Ahehehinnou. Toch is het een beetje jammer dat de muziek van Poly-Rythmo zijn kracht van weleer wel wat is kwijtgeraakt. Het klinkt af en toe wat te gemakkelijk en sommige nummers zijn te klakkeloos nagespeeld. Maar het zij ze vergeven, na zo lang uit de schijnwerpers te zijn geweest.

Muziek  (468x60)