Meiway en zijn twee decennia zoblazo

1 november 2010 Fréderic Désiré Ehui, beter bekend als Meiway, viert dit jaar zijn twintig-jarig jubileum als artiest. En daar hoort uiteraard een mooi nieuw album bij. M20 staat voor twee decennia zoblazo, de op traditie geleeste stijl die Meiway zo succesvol uitbouwde.







Jaren na de creatie van zoblazo is de muziek nog net zo levendig als het was in het begin. Maar gedurende de jaren sinds 1989 heeft Meiway zich door meer andere trends laten beïnvloeden, voornamelijk door wat populair was in Afrika, maar ook over de grenzen van het continent heen. En met name dit M20 straalt deze smeltkroes van stijlen uit. Carribische zouk, Amerikaanse funk, Congolese soukous, hiphop, r&b en de tegenwoordig mateloos populaire coupé décalé, maar ook ietwat plakkerige ballads en bijna operette-achtige uithalen kunnen we aan Meiway toevertrouwen. Muzikaal gezien volgt Meiway niet een bepaalde stroming. Meiway: ’Ik maakte een muzikale stijl die nog nier eerder bestond. Aan de andere kant werd ik wel beïnvloed door artiesten als Fela Kuti en Pierre Akendengue. De artiest die in mijn jeugd indruk op me maakte was Bailly Spinto, zijn soul-achtige stem sprak me erg aan.’

Grand Bassam
Muziek van Meiway is altijd bedoeld om te dansen. En dat maakt het zo karakteristiek. Als je zoblazo hoort, dan doet het je altijd denken aan West-Afrikaanse feestjes, waar al na de eerste klanken de voetjes van de vloer gaan en de witte zakdoekjes te voorschijn komen. Maar Meiway laat in zijn teksten vaak ook betrokkenheid met met name de Ivoriaanse problemen van de laatste jaren horen en hij is er dan ook trots op dat hij tot nu toe een bijdrage heeft kunnen leveren aan het op de kaart zetten van muziek uit Ivoorkust.
De traditionele muziek van Grand Bassam, de oude hoofdstad van Frans koloniaal West-Afrika, is ontstaan uit het feit dat hier de kolonisten arriveerden. Zij brachten moderne koperen blaasinstrumenten mee die de inspiratiebron vormde voor de muziek die met toevoeging van gitaar, bas, drums en synthesizers zoblazo is gaan heten. Meiway: ’In de jaren tachtig van de vorige eeuw was Abidjan de plaats waar het gebeurde, maar Ivorianen hadden de neiging om naar buitenlandse muziek als soukous en makossa te luisteren. Toen ik voor het eerst de studio in ging, gebruikte ik ritmes uit mijn eigen regio Grand Bassam, die ik vermengde met andere geluiden om een hybride vorm te creëren. En als ik tegenwoordig ergens buiten Ivoorkust optreed, denken de mensen altijd dat ik muziek uit die plaats speel. Zoblazo is universeel.’

Coupé décalé
Sinds halverwege de jaren negentig is de muziek maar eigenlijk de hele samenleving van Ivoorkust ingrijpend veranderd. In het begin was het zouglou, maar inmiddels heeft de eerdergenoemde coupé décalé zelfs de populaire soukous uit de West-Afrikaanse discotheken verdreven. Meiway: ’De makers van coupé décalé zijn als mijn opvolgers, maar vandaag maken we met zijn allen muziek en ik ben er trots op. Prudencia, een oorlogsdans en een veel gehoorde kreet in veel coupé décalé-nummers, haakt daar goed op in. Als artiest vond ik dat ik een rol had om de strijdende groepen tijdens de burgeroorlog de wapens neer te laten leggen. In het nummer KK Mou Prudencia zing ik dat ons land een voorbeeld was van rust en dat Ivorianen geen wapens horen te gebruiken. Ik ben een zanger van het volk.’

Muziek  (468x60)