Kel Assouf’s ode aan de oermoeder

6 februari 2011 Overlevering van de cultuur en de geschiedenis van de toearegs lijkt een van de belangrijkste doelen van Kel Assouf. Om deze reden vormt het verhaal van de vroegere koningin en oermoeder Tin Hinane een grote rol. Dit album is opgedragen aan haar.





Een opvallend verschijnsel in de Afrikaanse muziek van de laatste jaren is dat toearegs uit de Sahara steeds meer van zich laten horen. De reden is eigenlijk best logisch. Zo heeft deze bevolkingsgroep wel het een en ander te zeggen, maar ook hun muziek lijkt naadloos te passen en te combineren met de smaak van de gemiddelde wereldburger. Met andere woorden, de muziek ligt lekker in het gehoor en vertoont opvallende gelijkenissen met rauwe blues. Veel lof en succes oogstte in dit verband de enkele jaren geleden overleden held Ali Farka Touré.

Toearegs in de Benelux
Aboubacar 'Anana' Harouna, de uit Niger afkomstige voorman van Kel Assouf arriveerde in Brussel in 2005 en richtte samen met Omar Mokhta de band op. Hij liet zich inspireren door de stad en ontdekte een grote culturele diversiteit en gebruikte die basis om er reggae, wat afrobeat en zelfs een beetje salsa aan toe te voegen. Samen met muzikanten uit Mauritanië, Ghana, Frankrijk, Mali en Algerije heeft hij een band samen weten te stellen die een boodschap verkondigt van multiculturele fusies, vrede, eenheid en solidariteit tussen de volkeren en culturen. Maar uiteraard blijft de basis het onmiskenbare geluid van de Sahara.

Tin Hinane
Kel Assouf, dat zowel 'de zoon van de woestijn' als 'zoon van de oneindige' en 'zoon van eenzaamheid' betekent, heeft zijn album Tin Hinane genoemd, naar de voormalige koningin en 'oermoeder' van de toeareg. Zij staat symbool voor een cultuur waar veel toearegs naar terugverlangen. Harouna: 'De gitaar was een belangrijk wapen voor de vrijheidsstrijd van de afgelopen jaren, het heeft ons geholpen onze rechten te doen gelden. Nu moet hij dienen om het bewustzijn op te bouwen in onze regio, en dat doen we door economische en culturele ontwikkeling van onze mensen.'
De thema's van de teksten zijn niet veel anders dan die van de andere bekende toeareg-bands als Tinariwen, Toumast en Etran Finatawa, met wie ze ook regelmatig het podium deelden. Teksten gaan over het leven in ballingschap, over vrijheid, liefde en vrede. Het zijn universele boodschappen die Harouna met iedereen wil delen. Maar de muziek is wel veel toegankelijker dan die van de eerder genoemde bands. En die openheid is waarschijnlijk precies de bedoeling.

Muziek  (468x60)