Afrika als vertrekpunt

6 januari 2009 Na een lange periode van toeren door eigenlijk wel de hele wereld, kon de Beninese Gangbé Brass Band na de zomer van 2007 eindelijk de tijd vrijmaken voor het maken van een nieuw album. En ze zijn daarin goed geslaagd.





Na hun Europese en Amerikaanse debuut Togbé uit 2001 en de succesvolle opvolger Whendo uit 2004 werd het wel eens tijd voor een nieuw album. Assiko is net als de twee voorgangers uitgebracht bij het Belgische label Contre Jour, waar de nieuwste cd Afriki van Habib Koité en het prachtige Akwaba Iniséné van Aly Keita ook werden uitgebracht. Aan deze laatste cd hebben de Beninese heren overigens ook meegewerkt.
Contre Jour heeft er goed aan gedaan de band de afgelopen jaren te hebben gesteund, want hoewel het album nog niet zo lang uit is, is het nu al een groot succes. Uiteraard is dat niet vreemd, want de muziek die het gezelschap maakt is bijzonder. Er zijn buiten Benin weinig bands bekend die zo’n spectaculair optreden kunnen geven. Niet alleen gaat het om de muziek, maar er komt ook een grote hoeveelheid theater bij kijken, voornamelijk gebaseerd op traditie uit Benin. Jaren geleden mocht ik daarvan getuige zijn tijdens een soortgelijk optreden tijdens Festival Mundial te Tilburg. Tip voor het label: een live-album met dvd.

De boodschap van Assiko
De acht-koppige band heeft de afgelopen jaren over de hele wereld gespeeld en kennisgemaakt met alle mogelijke culturen. Als we deze soort muziek al wereldmuziek mogen noemen, dan bestaat het gezelschap uit wereldmuzikanten. Zo voelen ze zich ook en dat willen ze ook graag uitdragen. Niet eerder was er zo duidelijk een boodschap in de muziek van Gangbé Brass Band te horen, namelijk die van vrede en saamhorigheid.
Het album gaat niet over Afrika in termen als ellende, ziektes en corruptie. Het is vooral een resultaat van de reis van de band over de wereld en de ontdekking van de vele overeenkomsten en verbindingen met het Afrikaanse continent. Zo hebben ze veel invloeden opgedaan op muzikaal gebied in New Orleans en Haiti.
De Port de non-retour, het pompeuze monument op het strand in Ouidah, Benin, symboliseert de miljoenen Afrikanen die werden weggevoerd naar de Nieuwe Wereld en niet meer terugkwamen. Maar hun stem is teruggekeerd, hun geesten hebben over de hele wereld gereisd en dat heeft de afgelopen eeuw geresulteerd in nieuwe muziekstijlen als jazz, soul, blues, swing en funk. En de link met Afrika als vertrekpunt is verweven over alle grenzen heen. Een link die gekoesterd moet worden, want al deze nieuwe stijlen van de twintigste eeuw zijn op een of andere manier een gift van Afrika aan de mensheid.
’Je kunt alleen een draad spinnen aan het einde van eentje die al bestaat’, is de strekking van het nummer Miwa. En Gangbé Brass Band is daar al een tijd mee bezig. Ze hopen dat het andere muzikanten zal inspireren.

Muziek  (468x60)