Rauwe spanning uit Nigeria

12 oktober 2010 De luisteraars maar vooral de cratediggers krijgen er maar geen genoeg van. De schatkamers van de Afrikaanse muziek van enkele decennia geleden staan nog steeds wagenwijd open. The World Ends bevat een grote verzameling afrorock en psychedelica uit Nigeria.





Hoewel bewezen is dat Engeland en Amerika in de jaren zestig van de vorige eeuw de mondiale leiders waren van de rockmuziek, gebeurde er in andere landen uiteraard ook van alles op dat gebied. Nigeria, geteisterd door burgeroorlog aan het eind van dat decennium, is een voorbeeld van een land waar, ondanks alles, de nieuwe ontwikkelingen in de rock-scene in goede aarde viel. En dat zette door gedurende het decennium dat erop volgde. Terwijl highlife lange tijd de dominante Nigeriaanse muziekstijl bij uitstek was, schoot de toestroom van rock en funk uit het Westen vanaf dat moment in Afrika wortel. Op deze verzameling zijn maar liefst 32 tracks aan de vergetelheid ontrukt.

Rauw
Het kan wellicht worden toegeschreven aan de wat ruwe en voor hedendaagse oren slechte opnametechnieken, maar er is een rauwe spanning in veel van de nummers te ontdekken. Een goed voorbeeld hiervan is de track Deiyo Deiyo van The Hykkers. Iets minder rauw is de titeltrack van dit album, The World Ends van The Black Mirrors. We kunnen het ook beschouwen als een teken van de tijd, waarbij we de oorlogen in Biafra én in Vietnam voor de nodige reactie zorgde in de muziekscene. Misschien gaat het wat ver om de muziek te vergelijken met de in die dagen populaire bands als The Doors of gitaarvirtuoos Jimi Hendrix, maar ze hebben zich er zeker door laten beïnvloeden. We horen dat vooral terug op sommige tracks, waar een catchy, Doors-achtige orgel te horen is. Slaafse volgers van de immer populaire James Brown waren de Nigerianen ook zeker niet. Het nummer Mr Bull Dog van The Mebusas heeft veel elementen van Brown's karakter, maar met een stevig highlife-fundatment.

Vinyl
We hebben er op deze site al regelmatig aandacht aan besteed, maar het graven naar oude muziek en het opnieuw uitbrengen blijft onverminderd populair. Het is dan ook logisch dat de vele verzamelingen die het daglicht zien ook op vinyl worden uitgebracht. In dit geval resulteerde dat in twee dubbel-elpees. Als je helemaal terug wilt gaan naar de tijd waaruit deze muziek komt zou je dus eigenlijk moeten kiezen voor de elpee-uitgave in plaats van de cd's.

Muziek  (468x60)