Discostampers uit Lagos

28 juni 2010 Lagos Disco Inferno is de eerste verzamelaar van zeldzame Nigeriaanse disco, die buiten Afrika is uitgebracht. De samensteller van dit album is niemand minder dan de bekende blogger Frank Gossner van Voodoofunk.com. En dit lijkt nog maar het begin.





Frank uit Brooklyn, New York, volgt daarmee de weg van andere cratediggers als Samy Ben Redjeb van Analogafrica.com en de professionele gravers van de succesvolle Nigeria Special-reeks van Soundway.

Tijdperk van pure extase
De muziek vertegenwoordigt niet alleen de levendigheid van het jeugdige expressionisme van het einde van de jaren zeventig in Nigeria, maar is ook diep geworteld in Afrikaanse ritme, waarbij traditie naar achteren is geschoven. We kunnen deze muziek beschouwen als een momentopname in de ontwikkeling van de stedelijke Nigeriaanse popcultuur en wat mij betreft een hoogtepunt.
De dj's in de discotheken draaiden westerse discoplaten. Muziek die gemakkelijk door het publiek werd opgepikt, maar die men bij gelegenheden ook op de podia wilde zien spelen. Er was vraag naar hippe, stedelijke en opzwepende muziek en jonge Nigeriaanse bands speelden daarop in, maar wel met de onderscheidende Afrikaanse stempel van hun eigen cultuur.

Sterren van weleer
Op dit album komen we een aantal sterren uit die periode tegen, terwijl anderen in de schaduw bleven. Toch blijkt juist deze laatste categorie interessant, waaruit maar weer de ware aard van de cratedigger blijkt: altijd op zoek naar het onbekende. De bands Tirogo en BLO waren oorspronkelijk begonnen als psychedelische afrorock-bands in de vroege jaren zeventig. De debuutalbums van beide bands zijn veelgezocht door verzamelaars van het genre. Net als veel andere bands, waagden ze uiteindelijk de overstap naar funk en disco, omdat de vraag daarnaar veel groter was. Het verklaart ook waarom die muziek zoveel meer energie uitstraalt en rauwer is dan de overgeproduceerde disco van de westerse wereld.
De van oorsprong uit Sierra Leone afkomstige Geraldo Pino was een sleutelfiguur in de Nigeriaanse muziekscene. In het begin van de jaren zeventig kwam hij vanuit Ghana naar Lagos en zette de stad direct in vuur en vlam met zijn unieke sound. Zelfs Fela Kuti zei in hoge mate door hem te zijn geïnspireerd en op de track African Shuffle is te horen waarom. Terwijl ook Christy Essien een Nigeriaanse superster was, bleef Nana Love ondanks alles zelfs lokaal nog onbekend. Op Lagos Disco Inferno krijgen bekende en onbekendere artiesten de aandacht die ze verdienen.

Oil-boom
Het is min of meer aan de vondst van olie in Nigeria te danken dat de muziekindustrie en het nachtleven zo in opmars kwam. Er bleek geld in muziek te zitten omdat meer mensen meer te besteden hadden. Grote internationale platenlabels als EMI, Decca en Philips richtten studio's in, die werden voorzien van afgedankte apparatuur uit Europa. Hoewel men het in Afrika dus moest doen met tweedehands spullen uit het westen, was het bijkomend voordeel dat het als modern geldende Europese plastic geluid uit die jaren aan Afrika voorbijging. Moog-synthesizers, machtige blazerssecties en zware drums zijn dus ook kenmerkend voor Nigeriaanse disco.

Frank is goed geslaagd om de juiste tracks te bemachtigen, uiteraard alles auteursrechtelijk goed geregeld. Maar dit kon toch niet voorkomen dat er een relletje via zijn blog werd uitgevochten toen bleek dat een ander label eveneens een track gebruikte voor een compilatie en ook claimde in het bezit van de betreffende rechten te zijn. Hoe de situatie ook werkelijk in elkaar steekt, duidelijk is wel dat ze in Nigeria nu ook wel door hebben dat er geld te verdienen valt met deze muziek van weleer.

Muziek  (468x60)