Chaâbi, de volksmuziek van Algiers

12 november 2013 Chaâbi is de muzikale vertolking van sociaal-culturele, economische en politieke elementen uit het Algiers van ruim een eeuw geleden. Chaâbi - Trésors Du Chaâbi Algérois is een bloemlezing uit die periode.







Chaâbi vond zijn inspiratie in de Andalusische muziek en heeft een aantal van de melodische structuren daarvan overgeërfd, naast ook wat invloeden van de Algerijnse cultuur. De oude spreekwoorden en moderne normen en waarden brengen de teksten en de geschetste situaties dicht bij het echte leven en de mensen, terwijl de instrumenten (mandoline, banjo en piano) ervoor zorgen dat de muziek naar de toekomst gericht is. Letterlijk betekent chaâbi 'van het volk' en heeft het betrekking op alle vormen van volkskunst, waaronder regionale muzikale genres. Op deze verzamelaar betreft het vooral muzikale volkskunst uit de grote stad, meer specifiek Algiers.

Liefde, religie en satire
Dit genre van de grote stad werd eerst chaâbi-malhoun genoemd, omdat het werd gekenmerkd door gedichten die bedoeld waren om gezongen te worden en sterk werd beïnvloed door het malhoun-repertoire van Marokkaanse ambachtslieden. De kern is echter qasida, de neiging van dichters om boodschappen die betrekking hebben op levenservaringen, te beschrijven. Een van de grootste schrijvers was wat dat betreft Sidi Lakhdar Benkhlouf uit Mostaganem in West-Algerije, een stad die ook gevoelig bleek voor chaâbi. Zijn lange teksten in het Arabisch omarmen alle poëtische genres van liefde, religie en satire. Andere schrijvers, zoals M'Barek Ben Latbak, El Hadj Aissa en Ahmed Ben Triki hebben de chaâbi ook rijkelijk weten te beïnvloeden.
Het was echter El Hadj M'Hamed El Anka die de regels van de chaâbi vaststelde, nog steeds effectief in het muzikale Algiers van tegenwoordig. Om eentonigheid in de muziek te voorkomen gebruikte hij een proces genaamd bayt wa siya, die een keuze voorziet tussen verschillende melodische en ritmische thema's.

Jonge generatie
In de jaren vijftig en zestig werd chaâbi volwassen en won het zijn autonomie. Buiten de grenzen van Algerije vond het genre een grote aanhang in de allochtone gemeenschappen van de grote steden. Na de dood van El Anka in 1978 leefde chaâbi als muzikaal genre nog een tijdje voort, maar zonder echt te evolueren. Toch is het genre nog springlevend tot de dag van vandaag, met artiesten als Abdelkader Chaou, Amar El Achab, Guerouabi, Amar Ezzahi, Nadia Benyoucef en Nassima, allen te vinden op deze historische compilatie. Met hun onconventionele aanpak hebben de artiesten van de jongste generatie chaâbi nieuw leven ingeblazen, soms tot groot ongenoegen van puristen die liever een perfecte, ongewijzigde stijl voorstaan, daarmee wars van creatieve initiatieven.

Muziek  (468x60)