Angélique Kidjo neemt ons terug in de tijd

9 februari 2010 Het album Oyo (schoonheid) bevat voor een groot deel nummers die Angélique Kidjo inspireerden in haar jeugd in Benin. Het is eigenlijk niet zo vreemd dat de muziek die ze nu zelf maakt hier dan ook zo goed bij aansluit, zeker op dit album. Wie hier pure Afrikaanse muziek verwacht, komt dus bedrogen uit.





'Dit is het verhaal van mijn jeugd', vertelt ze. 'Al deze liedjes brachten me waar ik vandaag ben, ze zijn de inspiratie voor de liedjes die ik al vele jaren zing.' Zelfs Petite Fleur, een nummer van klarinettist Sidney Bechet uit het New Orleans uit de jaren veertig van de vorige eeuw, behoort tot deze inspiratie. Kidjo's vader, die vorig jaar overleed, was een fan van jazz en zelf een muzikant. De muziek van Bechet, Frank Sinatra en Louis Armstrong behoorden dus tot het meubilair van huize Kidjo.

I've Got Dreams to Remember
Het lijkt erop dat haar interpretatie van dit nummer van Otis Redding het centrum vormt van deze verzameling van herinneringen, maar het is feitelijk Atcha Houn, een van de laatste tracks op dit album, dat het begin vormt van Kidjo's muzikale reis terug in de tijd. 'Het is het eerste liedje dat ik ooit zong op een podium', vertelt ze. 'Ik was zes jaar oud, in het midden van de jaren zestig in Ouidah, Benin. Mijn moeder had een theatergroep en ze deden een stuk over het leven van een van onze koningen.'
In het verhaal, zo vertelt Kidjo, beschermde de koning zijn dochter zo erg, dat een ieder die haar op een verkeerde manier bekeek, gruwelijk gestraft werd. En er was een andere dochter, een klein meisje dat haar vader kalmeerde door te zingen. De kleine Angélique bracht veel tijd door bij haar moeder en het theater.
'Het meisje dat de rol speelde van de kleine prinses was op een avond ziek. Omdat ik de tekst ook uit mijn hoofd kende werd ik door mijn moeder naar voren geschoven. Letterlijk werd ik het podium opgeduwd, overtuigd als mijn moeder was het feit dat ik het kon. Ik verscheen op het podium als aangeschoten wild en iedereen lachte. Maar toen ik begon te zingen was het publiek stil. Sindsdien ben ik gek op optreden.'
Het nummer moest dus op het album komen, net als Zelie van haar grote voorbeeld Bella Bellow. Aan haar is Kidjo schatplichtig; veel nummers uit de eerste jaren van haar carrière zijn in de jaren zeventig door deze te vroeg gestorven zangeres uit Togo op de plaat gezet. 'Ze is een ander voorbeeld van een Afrikaans artiest die te jong overleed om internationaal bekend te worden. Ze overleed tijdens een auto-ongeluk in 1973 en zong erg goed. Die specifieke nummer was een van mijn favorieten. Het gaat over de laatste avond van een meisje met haar familie voordat ze gaat trouwen en het huis verlaat.'
Uiteraard mag een ode aan Kidjo's grootste rolmodel Miriam Makeba niet ontbreken. 'Mensen als Miriam Makeba maakten me trots een meisje uit Afrika te zijn. Haar muziek leerde me dat ik mijn droom kon verwezenlijken door zangeres te worden of mensenrechten-advocaat.'

De soundtrack van huize Kidjo
Behalve deze erg persoonlijke helden van Kidjo spelen de overige nummers op de plaat ook een belangrijke rol, maar zijn ze meer te typeren als nummers die ze zelf graag zong in haar ouderlijk huis. Tot vervelens toe, geeft ze zelf toe.
Santana was net als Jimi Hendrix een grote ster in Benin. Van deze laatste heeft Kidjo dan ook het bekende nummer Voodoo Child (Slight Return) omarmt en aan haar repertoire toegevoegd, zoals te horen op haar oudere album Oremi

Move On Up
Net als op haar vorige album Djin Djin zijn er ook op dit album een aantal artiesten die ze heeft weten te bewegen een aantal tracks samen te doen. Omdat ze een nummer zocht waarmee een boodschap wilde geven aan kinderen, kwam haar dochter op een zeker moment met Move On Up van Curtis Mayfield. Kidjo wist niemand minder dan John Legend te bewegen om het nummer samen met haar op te nemen. Voor de kinderen in Afrika.

Muziek  (468x60)